De bijzondere locatie smart project space op het Wilhelmina Gasthuisterrein heeft van tijd tot tijd opmerkelijke exposities waarover onlangs mijn item: trip
Tot 30 december van dit jaar is the future that was te bezichtigen.
zondag 9 december 2012
zondag 2 december 2012
Made in Berlin
Afgelopen donderdag trof mijn oog in Het Parool -onder kunst en media- een item dat mijn aandacht trok met als titel:
Schilderijen boordevol verhalen. Eerste solotentoonstelling van Aldo van den Broek in Nieuw Dakota op de NDSM-werf.
Geplaatste foto over de kunstenaar en zijn werk sprak mij onmiddellijk aan. Zo ook de tekst, waarvan een quote: Van den Broek maakt grootse schilderijen van gebouwen en spelonken en daarnaast tekent hij kleinere impressies van oudere mannen en vrouwen, verlaten panden en vogels. Het resultaat: uniek, onontkoombaar werk, waarin geschiedenis, avant-garde, post-punk, romantiek en architectuur een pact vormen.
Op de werf aangekomen, kom ik indrukwekkend werk tegen van de kunstenaar: spannend, imposant, monumentaal en theatraal. Getuige onderstaande filmische impressie:
Schilderijen boordevol verhalen. Eerste solotentoonstelling van Aldo van den Broek in Nieuw Dakota op de NDSM-werf.
Geplaatste foto over de kunstenaar en zijn werk sprak mij onmiddellijk aan. Zo ook de tekst, waarvan een quote: Van den Broek maakt grootse schilderijen van gebouwen en spelonken en daarnaast tekent hij kleinere impressies van oudere mannen en vrouwen, verlaten panden en vogels. Het resultaat: uniek, onontkoombaar werk, waarin geschiedenis, avant-garde, post-punk, romantiek en architectuur een pact vormen.
Op de werf aangekomen, kom ik indrukwekkend werk tegen van de kunstenaar: spannend, imposant, monumentaal en theatraal. Getuige onderstaande filmische impressie:
dinsdag 13 november 2012
Kunst Eilanden Amsterdam
Tijdens de repetities van het Nationale Canta Ballet ontmoette ik Carol en haar trouwe bijrijder Butch. Tegenwoordig kom ik het duo per toeval regelmatig tegen dichtbij de viswinkel op de Haarlemmerdijk waar ik bij Jan, vers van het mes, mijn onontbeerlijke haring haal en Carol de AH induikt.
Onze canta's staan dan neus aan neus op de kop van de Prinsengracht, de hare trouw bewaakt door Butch die heftig kwispelt met zijn staart wanneer hij mij ziet maar dat doet hij naar iedereen.
In de wandel deelt ze mij mee over haar expositie bij kunst eilanden amsterdam die elke 2e zondag van de maand plaatsvindt.
Carol Sluyter maakt detailopnames van schepen op de werf. Digitaal ontstaan uitvergrote foto's. Met ongepolijste stalen omlijstingen zijn het fraaie werkstukken.
Mijn geliefde vergankelijkheid is hier zichtbaar.
Carol vertelt dat er tijdens deze kunstronde boottochtjes langs de Westelijke Eilanden georganiseerd zijn. Gedurende de tour is het mogelijk om verschillende ateliers en expositieruimtes te bezoeken. Aan boord is gids Maddy aanwezig om wegwijs te maken naar de kunstruimtes.
Aanvankelijk had ik me niet ingesteld om te gaan varen en is er geringe zin maar als ik hoor dat er weinig mensen aan boord zijn en je een glas wijn kunt bestellen, is de wil zwak.
Je zult niet teleurgesteld zijn, garandeert Carol mij. Bovendien kan ik me, in het kader van vaartuigen, mijn recente geslaagd bezoek aan het Scheepvaartmuseum nog herinneren, zie: boegbeelden.
En het is absoluut de moeite waard.
De meer dan honderd jaar oude Johanna, de salonboot waar we mee varen, is van Duitse origine en geboren ergens in het Ruhrgebied. Zij heeft een bewogen leven achter de rug en werd in verwaarloosde toestand aangetroffen bij een handelaar maar na een grondige verbouwing is zij sinds 2008 weer in de vaart als watertaxi en boot voor (bedrijfs)uitstapje: Amsterdam Boat Events
Coks, de schipper van de Johanna, die zijn zeemanschap al eerder heeft bewezen met een odyssee via de Rijn, Donau en Bosporus naar Venetië, vindt het scheepje naar eigen zeggen een verrukking.
Vanaf het Bickerseiland koersen we, via het Westerdok, naar de Prinsengracht en varen we over de Brouwersgracht.
Op het IJ staat een forse wind en je hoort ach-en-oh-kreten van het handjevol passagiers als we op de woelige baren varen.
Zestig minuten later naderen we de Bickersgracht.
Een wederom welkom bij Carol die de witte wijn koel heeft staan, maakt de middag compleet. Uren later zak ik af naar huis.
***
* foto van de Johanna geplukt van de website Amsterdam Boat Events
Onze canta's staan dan neus aan neus op de kop van de Prinsengracht, de hare trouw bewaakt door Butch die heftig kwispelt met zijn staart wanneer hij mij ziet maar dat doet hij naar iedereen.
In de wandel deelt ze mij mee over haar expositie bij kunst eilanden amsterdam die elke 2e zondag van de maand plaatsvindt.
Carol Sluyter maakt detailopnames van schepen op de werf. Digitaal ontstaan uitvergrote foto's. Met ongepolijste stalen omlijstingen zijn het fraaie werkstukken.
Mijn geliefde vergankelijkheid is hier zichtbaar.
Carol vertelt dat er tijdens deze kunstronde boottochtjes langs de Westelijke Eilanden georganiseerd zijn. Gedurende de tour is het mogelijk om verschillende ateliers en expositieruimtes te bezoeken. Aan boord is gids Maddy aanwezig om wegwijs te maken naar de kunstruimtes.
Aanvankelijk had ik me niet ingesteld om te gaan varen en is er geringe zin maar als ik hoor dat er weinig mensen aan boord zijn en je een glas wijn kunt bestellen, is de wil zwak.
Je zult niet teleurgesteld zijn, garandeert Carol mij. Bovendien kan ik me, in het kader van vaartuigen, mijn recente geslaagd bezoek aan het Scheepvaartmuseum nog herinneren, zie: boegbeelden.
En het is absoluut de moeite waard.
De meer dan honderd jaar oude Johanna, de salonboot waar we mee varen, is van Duitse origine en geboren ergens in het Ruhrgebied. Zij heeft een bewogen leven achter de rug en werd in verwaarloosde toestand aangetroffen bij een handelaar maar na een grondige verbouwing is zij sinds 2008 weer in de vaart als watertaxi en boot voor (bedrijfs)uitstapje: Amsterdam Boat Events
Vanaf het Bickerseiland koersen we, via het Westerdok, naar de Prinsengracht en varen we over de Brouwersgracht.
Op het IJ staat een forse wind en je hoort ach-en-oh-kreten van het handjevol passagiers als we op de woelige baren varen.
Zestig minuten later naderen we de Bickersgracht.
Een wederom welkom bij Carol die de witte wijn koel heeft staan, maakt de middag compleet. Uren later zak ik af naar huis.
***
* foto van de Johanna geplukt van de website Amsterdam Boat Events
zondag 28 oktober 2012
boegbeelden
Het Parool had afgelopen week, bij de zaterdagkrant, een vrijkaartje voor het weer net een jaar geopende Scheepvaartmuseum. Het was te verwachten, gezien de herfstvakantie, dat het een drukte zou worden. Vandaar dat ik me reeds vroeg, voor mijn doen, spoorslags museum begaf want als geboren en getogen Mokumse móest ik een keer het indrukwekkende gebouw van binnen bekijken.
Inderdaad was het nog redelijk rustig bij aankomst maar bij het verlaten van de tentoonstelling stonden de kinderrijke gezinnen te dringen bij de poort.
Ik tref een replica van het VOC-schip aan.
De Amsterdam is gebouwd in 1748. Ik lees dat het een schip van de Verenigde Oost-Indische Compagnie is, kortweg VOC. Een jaar later vaart de Amsterdam uit naar Azië. Het VOC-schip strandt kort na vertrek op de Engelse kust bij Hastings. Daar ligt het wrak nog steeds.
Deze replica is tussen 1985 en 1990 in Amsterdam gebouwd en in 1991 meert de Amsterdam aan bij Het Scheepvaartmuseum.
De schip had een bemanning van 357 personen en 5 passagiers, een lengte van 48 meter (van boeg tot spiegel), een hoogte van 56 meter (mast, van kiel tot top), breedte 11,5 meter en 42 kanonnen.
Het schip is te bezichtigen. Opvallend dat je door sommige ruimtes gebukt moet gaan. Duidelijk dat de mensen in die tijd een stuk kleiner waren. Ook de bedjes schat ik niet groter dan 1.50 meter.
In het museum is het nodige tentoongesteld: glas, porselein en zilverwerk en navigatie-instrumenten. De globes laten zien hoe de aarde en de sterrenhemel geleidelijk ontdekt werden.
Heel wat boegbeelden en scheepsornamenten heb ik die ochtend filmisch vastgelegd.
Inderdaad was het nog redelijk rustig bij aankomst maar bij het verlaten van de tentoonstelling stonden de kinderrijke gezinnen te dringen bij de poort.
Ik tref een replica van het VOC-schip aan.
De Amsterdam is gebouwd in 1748. Ik lees dat het een schip van de Verenigde Oost-Indische Compagnie is, kortweg VOC. Een jaar later vaart de Amsterdam uit naar Azië. Het VOC-schip strandt kort na vertrek op de Engelse kust bij Hastings. Daar ligt het wrak nog steeds.
Deze replica is tussen 1985 en 1990 in Amsterdam gebouwd en in 1991 meert de Amsterdam aan bij Het Scheepvaartmuseum.
De schip had een bemanning van 357 personen en 5 passagiers, een lengte van 48 meter (van boeg tot spiegel), een hoogte van 56 meter (mast, van kiel tot top), breedte 11,5 meter en 42 kanonnen.
Het schip is te bezichtigen. Opvallend dat je door sommige ruimtes gebukt moet gaan. Duidelijk dat de mensen in die tijd een stuk kleiner waren. Ook de bedjes schat ik niet groter dan 1.50 meter.
In het museum is het nodige tentoongesteld: glas, porselein en zilverwerk en navigatie-instrumenten. De globes laten zien hoe de aarde en de sterrenhemel geleidelijk ontdekt werden.
Heel wat boegbeelden en scheepsornamenten heb ik die ochtend filmisch vastgelegd.
vrijdag 12 oktober 2012
De achtergelaten dieren van Fukushima
Vandaag een bezoekje gebracht aan Atelier 408 alwaar ik getroffen werd door de gruwelijk treurige beelden van verlaten, hongerige, creperende dieren. Een waar inferno.
Graag laat ik het hieronder geplaatste fragment van een uitgezonden persbericht aan het woord met enige foto's van Yasusuke Ota. (geplukt van afbeeldingen)
Een aangrijpend fotodocument van vergeten ‘medereizigers’ door het noodlot van Fukushima.
Grofweg zijn er twee soorten dieren: wilde en tamme. De eerste soort kan vluchten als er gevaar dreigt, iets dat de tweede meestal niet is gegund. Huisdieren zijn trouw aan hun omgeving, boerderijdieren zijn afhankelijk van menselijke verzorging. Dieren zijn onze ‘reisgenoten’ – schreef auteur en dierenliefhebber Rudy Kousbroek: Mens en dier zitten in hetzelfde schuitje en delen hetzelfde lot. Dat zijn dezelfde mensen die zweren dat ze hun dieren nooit in de steek zullen laten.
Een dag nadat de tsunami op 11 maart 2012 de kernreactor in het gebied rond Fukushima in Japan in ongerede raakte, moesten bewoners binnen een straal van 20 kilometer van de kerncentrale het gebied onmiddellijk verlaten. Niet alleen mochten ze geen spullen meenemen, ook hun dieren moesten ze achterlaten. Na de waterstofexplosie die op 14 maart in de kernreactor plaatsvond, werd het onzeker of ze ooit nog naar huis konden terugkeren.
De Japanse fotograaf en dierenliefhebber Yasusuke Ota (1958) behoort tot de vrijwilligers die met gevaar voor eigen leven en met wat dierenvoer en water eind maart 2011 eropuit trokken in de ‘No Go’ zone twintig kilometer rond de Fukushima Daiichi Kerncentrale. Ze wisten niet precies wat ze verwachten konden, maar ze kwamen terecht in een hel op aarde, met koeien die zonder voedsel of water loeiend door hun knieën gezakt waren, of uit de stal waren losgelaten maar in moerassen en waterkanalen waren komen vast te zitten, een situatie waaruit ze zichzelf nooit konden redden. Ze troffen uitgemergelde paarden en varkens in stallen naast de lijken van hun soortgenoten aan. Huisdieren die waren gestorven terwijl ze op hun vaste plekken wachtten op hun baasjes, of uitgehongerd waren omdat ze vastgebonden zaten aan hun hok, of in het huis waren opgesloten. Dieren die overleven op alles wat hun voor de bek komt, en nu nog steeds – anderhalf jaar later – onvoorwaardelijk onnozel wachten op de terugkeer van hun baasjes: maar die kunnen en mogen dat niet.
Inmiddels zijn twee boeken verschenen met de foto’s die Yasusuke Ota in Fukushima maakte tussen eind maart 2011 en maart 2012. ‘This tragedy was for some reason not reported by the Japanese media at the beginning, and the truth is that there has been no proper help given to these animals even after one and a half years. I felt I needed to inform the world and leave evidence of what really happened. So I started to take photo’s of this while going inside the zone on rescue,’ schrijft Ota: ‘Please don’t turn your eyes from the reality.’Ota maakte een hartverscheurend fotografisch document van overlevenden en gevallenen: een vergeten groep slachtoffers tussen het puin van een landschap dat werd getroffen door een natuur- en kernramp. De foto’s roepen de vraag op welke toch de verborgen banden zijn die mensen met dieren verbinden. ‘Op grond van welk psychisch besef, van welk abstract beeld in het brein, voelen mensen zich geroepen niet zonder gevaar voor zichzelf een dier te redden dat anders ongetwijfeld ten dode opgeschreven zou zijn?’ schreef Kousbroek. Het persoonlijk antwoord van Yasusuke Ota hierop is: ‘I can’t betray such animals that don’t know how to be doubtful of their owners, as they woleheartedly put trust in them. With this in mind I documented these scenes from March 2011 to March 2012 […] This exhibition is to show that this tragedy was not caused by the earthquake or tsunami. It’s the nuclear power plant.’Veel van de beelden die Ota vastlegde zijn van een grote verschrikkelijkheid: een gemummificeerd kattenlijk op de weg, de losse onderkaak van een hond, een varkensstal in het gebied precies tussen de twee kerncentrales in Fukushima, met tientallen dode biggen. Andere scènes hebben iets onbedoeld komisch: zoals die van varkens die op een hete dag verkoeling zoeken in een plasje water op straat. Of die van twee losgebroken struisvogels die omnivoor zijn, en elkaar aankijken na het nuttigen van door vrijwilligers meegebracht kattenvoer. Een wrang detail is dat struisvogels in de streek werden geïntroduceerd als mascottes voor de Daiichi kerncentrale in Fukushima zelf onder het motto dat struisvogels op weinig voedsel groeien, en dat kernenergie met een klein beetje uranium wordt opgewekt.
Een ‘pop-up’ tentoonstelling van Huis Marseille: 3 -14 oktober 2012 in Atelier 408, Herengracht 408
Graag laat ik het hieronder geplaatste fragment van een uitgezonden persbericht aan het woord met enige foto's van Yasusuke Ota. (geplukt van afbeeldingen)
Een aangrijpend fotodocument van vergeten ‘medereizigers’ door het noodlot van Fukushima.
Grofweg zijn er twee soorten dieren: wilde en tamme. De eerste soort kan vluchten als er gevaar dreigt, iets dat de tweede meestal niet is gegund. Huisdieren zijn trouw aan hun omgeving, boerderijdieren zijn afhankelijk van menselijke verzorging. Dieren zijn onze ‘reisgenoten’ – schreef auteur en dierenliefhebber Rudy Kousbroek: Mens en dier zitten in hetzelfde schuitje en delen hetzelfde lot. Dat zijn dezelfde mensen die zweren dat ze hun dieren nooit in de steek zullen laten.
Een dag nadat de tsunami op 11 maart 2012 de kernreactor in het gebied rond Fukushima in Japan in ongerede raakte, moesten bewoners binnen een straal van 20 kilometer van de kerncentrale het gebied onmiddellijk verlaten. Niet alleen mochten ze geen spullen meenemen, ook hun dieren moesten ze achterlaten. Na de waterstofexplosie die op 14 maart in de kernreactor plaatsvond, werd het onzeker of ze ooit nog naar huis konden terugkeren.
De Japanse fotograaf en dierenliefhebber Yasusuke Ota (1958) behoort tot de vrijwilligers die met gevaar voor eigen leven en met wat dierenvoer en water eind maart 2011 eropuit trokken in de ‘No Go’ zone twintig kilometer rond de Fukushima Daiichi Kerncentrale. Ze wisten niet precies wat ze verwachten konden, maar ze kwamen terecht in een hel op aarde, met koeien die zonder voedsel of water loeiend door hun knieën gezakt waren, of uit de stal waren losgelaten maar in moerassen en waterkanalen waren komen vast te zitten, een situatie waaruit ze zichzelf nooit konden redden. Ze troffen uitgemergelde paarden en varkens in stallen naast de lijken van hun soortgenoten aan. Huisdieren die waren gestorven terwijl ze op hun vaste plekken wachtten op hun baasjes, of uitgehongerd waren omdat ze vastgebonden zaten aan hun hok, of in het huis waren opgesloten. Dieren die overleven op alles wat hun voor de bek komt, en nu nog steeds – anderhalf jaar later – onvoorwaardelijk onnozel wachten op de terugkeer van hun baasjes: maar die kunnen en mogen dat niet.
Inmiddels zijn twee boeken verschenen met de foto’s die Yasusuke Ota in Fukushima maakte tussen eind maart 2011 en maart 2012. ‘This tragedy was for some reason not reported by the Japanese media at the beginning, and the truth is that there has been no proper help given to these animals even after one and a half years. I felt I needed to inform the world and leave evidence of what really happened. So I started to take photo’s of this while going inside the zone on rescue,’ schrijft Ota: ‘Please don’t turn your eyes from the reality.’Ota maakte een hartverscheurend fotografisch document van overlevenden en gevallenen: een vergeten groep slachtoffers tussen het puin van een landschap dat werd getroffen door een natuur- en kernramp. De foto’s roepen de vraag op welke toch de verborgen banden zijn die mensen met dieren verbinden. ‘Op grond van welk psychisch besef, van welk abstract beeld in het brein, voelen mensen zich geroepen niet zonder gevaar voor zichzelf een dier te redden dat anders ongetwijfeld ten dode opgeschreven zou zijn?’ schreef Kousbroek. Het persoonlijk antwoord van Yasusuke Ota hierop is: ‘I can’t betray such animals that don’t know how to be doubtful of their owners, as they woleheartedly put trust in them. With this in mind I documented these scenes from March 2011 to March 2012 […] This exhibition is to show that this tragedy was not caused by the earthquake or tsunami. It’s the nuclear power plant.’Veel van de beelden die Ota vastlegde zijn van een grote verschrikkelijkheid: een gemummificeerd kattenlijk op de weg, de losse onderkaak van een hond, een varkensstal in het gebied precies tussen de twee kerncentrales in Fukushima, met tientallen dode biggen. Andere scènes hebben iets onbedoeld komisch: zoals die van varkens die op een hete dag verkoeling zoeken in een plasje water op straat. Of die van twee losgebroken struisvogels die omnivoor zijn, en elkaar aankijken na het nuttigen van door vrijwilligers meegebracht kattenvoer. Een wrang detail is dat struisvogels in de streek werden geïntroduceerd als mascottes voor de Daiichi kerncentrale in Fukushima zelf onder het motto dat struisvogels op weinig voedsel groeien, en dat kernenergie met een klein beetje uranium wordt opgewekt.
Een ‘pop-up’ tentoonstelling van Huis Marseille: 3 -14 oktober 2012 in Atelier 408, Herengracht 408
Abonneren op:
Posts (Atom)