Pijn is een niet begrepen fenomeen. Er is veel over te doen en er zijn nogal wat boeken over geschreven. Diegenen die persoonlijk nooit met ernstige chronische pijn te maken hebben gehad, kunnen er mijns inziens niets over zeggen.
Ook ik viel, de vorige eeuw, in de prijzen en wel de hoofdprijs, lees de elektrische stoel (deel I)
Bij de pijnpoli, ik heb er vele doorlopen en begrijp nog steeds het bestaan er niet van, word je niet veel wijzer. Daar houden ze je zoet met pijnstillers met alle gevolgen van dien, lees bijwerkingen
Mijn reis door alternatief therapietjesland is groot: homeopathie, antroposofie, fysiotherapie, pakkingen, ijsklontjes, heilleem, chinese oliën, tijgerbalsem, zalven, hete en ijskoude crèmes, massage, acupunctuur, neuraaltherapie, moxa en een tens. Ik ben wellicht nog een en ander vergeten. Alles werkt even of helemaal niet daarom ben ik ermee opgehouden, zonde van mijn kostbare energie.
Om toch up to date te blijven van de meest recente ontwikkelingen op pijngebied, want je kan maar nooit weten welk licht de heilige graal ontdekt, blader ik het driemaandelijks tijdschrift PijnPeriodiek door.
Daar lees ik bijvoorbeeld over het volgen van een vijfdaagse cursus over pijn. Enkele onderwerpen:
* zin en onzin van pijn. (nooit begrepen de zin van chronische pijn.)
* pijnzin en pijnbestrijding. (pijnstillers!)
* fysiologische en psychologische verklaringsmodellen voor chronische pijn. (destijds heeft mijn pijnprofessor mij nooit iets kunnen verklaren en reken maar, ik had een lijst met vragen.)
Geïnteresseerd ben ik wanneer ik in bovengenoemd tijdschrift een aankondiging van een pijn-expositie gewaar word. Deze fototentoonstelling over het thema pijn die deze week in de Posthoornkerk te Amsterdam plaats vindt, betreft een expositie in het kader van de internationale campagne The Pain Within.
Gisteren toog ik nieuwsgierig naar de Posthoorn in de Haarlemmerstraat waar ik, schandalig te vermelden als geboren en getogen Amsterdamse, nooit eerder een voet over de drempel heb gezet.
Deze neogotische kerk, een negentiende-eeuwse stroming in de bouwkunst die zich geheel heeft laten inspireren door de middeleeuwse gotiek, was een ontwerp van Pierre Cuypers.
Bij binnenkomst word ik verwelkomd door twee heren aan de balie van pijnplatform. Aldra valt me op dat er geen sterveling te bekennen is in de kerk.
Ik kijk mijn ogen uit naar het interieur en zie een driebeukig schip en klaverbladvormige koorpartij. De kerk staat bekend als een kruisbasiliek, de zijbeuken zijn lager dan de middenbeuk en deze is boven de zijbeuken voorzien van een rij vensters.
Hier en daar zie je geportretteerde lotgenoten met jammerlijk kwellende verhalen over hun pijnervaringen. Allen spreken de herkenbaar ultieme wens uit een doeltreffende remedie te vinden waardoor er geen pijn meer is en de kwaliteit van leven aanzienlijk zou kunnen verbeteren.
Daarbij zijn foto's geplaatst van een grillig karakter die de pijn symboliseren. Een schijnwerper stond pal op bovenstaande afbeelding.
Mijn cameraflits completeerde in mijn verbeelding een heel-al van zon, maan en lichtende facetten.
 | |||||||||
 |
| google afbeelding |
